اضافه كردن آهك به خاك‌های اسیدی مزارع چغندر قند باعث می‌شود كه بیماری پوسیدگی ریشه كاهش پیدا كند.
به گزارش خبرگزاری كشاوری ایران (ایانا)- براساس پژوهش‌های انجام شده توسط محققان بیماری پوسیدگی بنفش ریشه چغندر قند با نام علمی Helicobasidium purpureum یكی از بیماری‌های زیان‌آور چغندرقند است كه علاوه بر آن به گیاهان دیگری نظیر سیب‌زمینی، یونجه، لوبیا، مارچوبه، كلم، شبدر و شلغم نیز آسیب وارد می‌كند.
عامل بیماری با هر وسیله‌ای كه سبب جابجایی خاك می‌شود، انتشار پیدا می‌كند. ولی در داخل مزارع كم و محدود است و از این رو معمولا بیماری به لكه‌هایی در مزرعه محدود می‌شود. اغلب آلودگی در بهار صورت می‌گیرد ولی تا فصل پاییز علائم بیماری روی اندام‌های فوقانی بروز نمی‌كند و خسارت بیماری در خاك‌های مرطوب، اسیدی، سنگین و بدون آهك شدیدتر است.
این بیماری بافت‌های ریشه را از بین می‌برد و سبب فساد و پوسیدگی آنها می‌شود. نسوج پوسیده به رنگ قهوه‌ای درآمده و سطح خارجی آنها از پوششی بنفش رنگ پوشیده می‌شود و گاهی نیز پس از آلودگی پوست ریشه به طور نامنظم ترك می‌‌خورد و بافت زیرپوست تغییر رنگ می‌دهد و باعث می‌شود مقداری خاك به ریشه‌های بیمار بچسبد.
رعایت تناوب زراعی، ریشه كن كردن علف‌های هرز، شخم عمیق و آیش تابستانه سبب كاهش جمعیت عامل بیماری در خاك می‌شود و آهك زدن به خاك‌های اسیدی نیز در كاهش بیماری مؤثر است.

نوشته شده توسط امین ساعی در  شنبه 9 مهر 1384  و ساعت 02:10 ق.ظ

ویرایش شده در شنبه 9 مهر 1384  و ساعت 02:10 ق.ظ

()  نظر

رعایت تناوب زراعی 3 تا 5 ساله با گیاهان غیرمیزبانی چون یونجه، شبدر، سیب زمینی و سورگوم، بهترین روش مبارزه با نماتد چغندرقند است.
به گزارش خبرگزاری كشاورزی ایران (ایانا) براساس بررسیهای انجام شده توسط پژوهشگران نماتدها جانوران ریزمیكروسكوپی كرمی شكلی هستند كه با چشم غیرمسلح دیده نمی شوند و وجود آنها از روی علائم خسارت ایجاد شده بر ریشه قابل تشخیص است.
نماتد كیستی چغندرقند دارای نام علمی Heterodera schachtil بوده كه علاوه بر چغندرقند به چغندر علوفه ای، لبویی، اسفناج، شلغم و كلم نیز آسیب می رساند و از مناطقی چون خراسان، اصفهان، فارس، آذربایجان و كرمانشاه گزارش شده است.
نماتد چغندرقند باعث كاهش محصول به میزان 25 تا 50 درصد و یا بیشتر بخصوص در آب و هوای گرم و در گیاهانی كه دیركشت شدند، شده است.
اولین نشانه های آلودگی در اوایل فصل تابستان و در هنگام تابش آفتاب به صورت پژمردگی برگهای بوته چغندرقند بروز می كند و در هنگام شب و در هوای خنك برگها مجددا حالت عادی و شادابی خود را باز می یابند. همچنین تولید بیش از حد ریشه های رشته ای شكل با كمی تورم و با زخم هایی در ناحیه نفوذ نماتد از علائم دیگر این بیماری است.
در اثر تغذیه نماتد از شیره گیاهی، ریشه های چغندرقند كوچك و ضعیف می شود و میزان درصد قند آن كاهش پیدا می كند، تغییر رنگ ریشه ها از سمت انتهایی به رنگ قهوه ای و سیاه از دیگر نشانه های این بیماری است.
گیاهان آلوده به نماتد دارای تغییر شكل در ظاهر می شوند و ارزش بازارپسندی خود را از دست می دهند.
رعایت تناوب زراعی 3 تا 5 ساله، جلوگیری از ورود حیوانات به مزرعه، عدم استفاده از فاضلاب كارخانجات قند جهت آبیاری و ضدعفونی وسایل كشاورزی و ماشین آلات با گاز متیل بروماید از مهمترین روشهای كنترل نماتد است.
همچنین بهترین سموم نماتدكش دی كلرو پروپن و دی كلرو پروپان، متام سدیم، رازومت و تیمیك توصیه شده است.

نوشته شده توسط امین ساعی در  دوشنبه 14 شهریور 1384  و ساعت 07:09 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 14 شهریور 1384  و ساعت 07:09 ق.ظ

()  نظر

خودداری از كشت اسفناج زمستانی در مناطق چغندركاری باعث می‌شود كه بیماری ویروسی، زردی كنترل شود.
به گزارش خبرگزاری كشاورزی ایران (ایانا) – براساس بررسی‌های انجام شده توسط پژوهشگران بیماری ویروسی زردی چغندرقند دارای نام علمی Beet yellov virus علاوه بر این گیاه، به چغندر علوفه‌ای، چغندر قند و چغندر لبویی آسیب می‌رساند و از میزبان‌های دیگر آن می‌توان به اسفناج، تاج‌خروس، سلمه و گونه‌های دیگر علف‌های هرز اشاره كرد.
همچنین حشراتی چون شته‌سبز هلو و شته سیاه باقلا از ناقلینی هستند كه در انتقال عامل بیماری نقش مهمی دارند.
خسارت این بیماری با كاهش وزن محصول ریشه نمایان می‌شود و وجود برگ‌های زرد ضخیم و شكننده در بوته‌های آلوده از نشانه‌های بارز این بیماری است. علائم ابتدا روی برگ‌های جوان ظاهر می‌شود، رگبرگ‌های این قبیل برگ‌ها روشن‌تر شده و یا زرد‌رنگ می‌شوند و نوك برگ‌های خارجی بوته‌ها نیز به رنگ سبز زیتونی در آمده و سپس زرد می‌شوند.
در بیشتر مواقع قبل از ظهور حالت عمومی زردی، برگ‌های بوته‌های بیمار و چرم مانند و ترد و شكننده شده و قبل از رشد كامل می‌میرند.
انتخاب ارقام مقاوم، مبارزه با حشرات ناقل و علف‌های هرز اطراف مزارع، خودداری از كشت اسفناج زمستانی در مناطق چغندركاری و كنترل سیلوهای چغندر علوفه‌ای از روش‌های مبارزه و كنترل این بیماری است.
همچنین پس از بروز اولین علائم بیماری باید از بكار بردن كودهای ازته به صورت سرك خودداری شود.
گفتنی است نقصان عنصر بور در زمین و خشكی زمین یكی از عوامل شدت‌دهنده این بیماری است، بنابراین آبیاری مرتب و مصرف 15 تا 20 كیلوگرم براكس در هكتار در فصل رشد كافی خواهد بود.

نوشته شده توسط امین ساعی در  دوشنبه 10 مرداد 1384  و ساعت 10:08 ق.ظ

ویرایش شده در -  و ساعت -

()  نظر

آبیاری به موقع و منظم مزرعه چغندرقند با تولید رطوبت، باعث كاهش فعالیت و جمعیت آفت بید چغندرقند می شود.به گزارش خبرگزاری كشاورزی ایران (ایانا)، براساس پژوهشهای انجام شده آفت بید چغندرقند با نام علمی (Scrobipalpa ocellatella) در مناطق گرمسیری و نواحی كه تابستان خیلی گرمی دارند شدت بیشتری دارد.

بید چغندرقند از آفات اختصاصی چغندر بوده و به چغندرقندهای لبویی، علوفه ای و وحشی آسیب می رساند و از مناطق چغندركاری استانهای خراسان، فارس، كرمان، اصفهان، آذربایجان و كرمانشاه گزارش شده است.
خسارت ناشی از این آفت در اوایل تابستان كه هوا گرم و خشك تر است شدت بیشتری دارد.
لاروهای بید چغندرقند در ابتدا بیشتر، كناره برگها و دمبرگها را مورد تغذیه قرار می دهند و در نتیجه كناره برگها سیاه شده و باعث لوله شدن آنها می شود ولی نسلهای بعدی آفت از انتهای دمبرگها و جوانه های مركزی چغندرقند كه محل اصلی زندگی این آفت است، تغذیه می كند. در مواقعی كه جوانه های مركزی كاملا فاسد شده و از بین رفتند، لاروها برای تغذیه در مغز بوته و سرریشه ها در قسمتی كه هم سطح خاك است فرو می روند و در نتیجه دالانهایی تولید می كنند. و در مناطق گرمسیر كه لاروها از مغز چغندرقند تغذیه می كنند در اثر تغذیه آفت و گرمی هوا شیره چغندرقند از وسط بوته ها شروع به جوشیدن می كند. نكته قابل توجه این است كه به طور كلی لاروهای این آفت از نور گریزانند و همیشه در لابه لای جوانه ها، برگ ها و دمبرگها پنهان هستند.
چراندن دام در مزرعه چند روز قبل از برداشت محصول، جمع آوری و معدوم نمودن بقایای چغندرقند پس از برداشت محصول، شخم عمیق پس از برداشت محصول و دادن یخ آب زمستانی و زودكشت كردن چغندرقند در بهار در كاهش جمعیت این آفت موثر است.
همچنین آبیاری به موقع و منظم مزرعه با تولید رطوبت در مزرعه باعث كاهش فعالیت و جمعیت آفت شده، به همین دلیل در مزارعی كه به وسیله آبیاری بارانی یا غرقابی، آبیاری می شوند جمعیت آفت تا حداقل ممكن كاهش پیدا كرده است.
سمپاشی علیه این آفت با یكی از سموم دیازینون 60 درصد، اتریمفوس 50 درصد در یك تا دو نوبت در زمانی كه میزان آلودگی به حدود 20 درصد می رسد، توصیه شده است.

نوشته شده توسط امین ساعی در  یکشنبه 8 خرداد 1384  و ساعت 08:05 ق.ظ

ویرایش شده در دوشنبه 10 مرداد 1384  و ساعت 10:08 ق.ظ

()  نظر

دور آبیاری 12 روز و تامین مقدار آب به میزان 80 درصد نیاز آبی گیاه، جهت تولید اقتصادی چغندرقند توصیه شده است.
به گزارش خبرگزاری كشاورزی ایران (ایانا)، براساس پژوهشهایی كه توسط علی جلیلیان و دیگر محققان در ایستگاه تحقیقات كشاورزی ماهیدشت استان كرمانشاه انجام شد، اثرات كم آبیاری و ارزیابی اقتصادی آن در زراعت چغندرقند مورد بررسی قرار گرفت.
براساس این پژوهش، با استفاده از روشهای صحیح آبیاری كم در كشاورزی می توان ضمن كاهش مصرف آب، عملكرد قابل قبولی نیز از محصول مورد نظر بدست آورد.
روش آبیاری در این آزمایش نشتی بود و مقدار آب با استفاده از كنتور حجمی براساس تیمارهای آزمایش در هر دور آبیاری اعمال و همچنین پژوهش نیز در قالب طرح بلوك های كامل تصادفی با سه تكرار انجام شد.
نتایج حاصل از دو سال اجرای آزمایش نشان داد كه دور آبیاری اثر معنی داری بر درصد قند ملاس داشته و با افزایش آن از 8 به 12 روز، مقدار قند ملاس به ترتیب از 93/2 به 11/3 درصد افزایش یافت.
همچنین مقدار آب مصرف شده نیز بر مقدار نیتروژن ریشه، عملكرد ریشه و عملكرد شكر سفید اثر معنی داری داشت. بطوری كه كمترین و بیشترین مقدار نیتروژن در شرایط 100 و 50 درصد نیاز آبی به ترتیب معادل 56/6 و 64/8 میلی گرم در 100 گرم خمیر ریشه بود، اما عملكرد ریشه و عملكرد شكر سفید با كاهش مقدار آب در هر دور آبیاری كاهش نشان داد.
بنابراین توصیه می شود كه دور آبیاری 12 روز و تامین مقدار آب به میزان 80 درصد نیاز آبی گیاه جهت تولید اقتصادی چغندرقند توصیه شده است.

نوشته شده توسط امین ساعی در  چهارشنبه 14 اردیبهشت 1384  و ساعت 02:05 ق.ظ

ویرایش شده در سه شنبه 11 مرداد 1384  و ساعت 11:08 ق.ظ

()  نظر

با وجود تاثیر بسیار خوبی كه سموم كلره بر آفت كرم برگخوار چغندرقند دارد، به علت دوام زیاد روی گیاه و وجود باقیمانده سموم توصیه نمی شود.
به گزارش خبرگزاری كشاورزی ایران (ایانا)، براساس تحقیقات انجام شده توسط پژوهشگران كرم برگخوار چغندرقند به قسمت سبز گیاه حمله می كند و نحوه خسارت بدین ترتیب است كه كرم های ریز در ابتدا بصورت دسته جمعی از قسمت زیر و یا روی برگ ها تغذیه و آنها را به صورت توری، نازك درمی آورند و به تدریج كه بزرگتر می شوند و خوراك آنها بیشتر میشود، بصورت دسته جمعی برای پیدا كردن غذا به حركت درمی آیند و در تمام سطح مزرعه پخش می شوند و از كلیه قسمت های برگ تغذیه می‌كنند و گاهی نیز ساقه ها و سرریشه ها نیز آسیب می بینند.
این آفت كه دارای نام علمی كارادرینا و نامهای محلی رهه، راهو، منجه، كوخ و قورت است علاوه بر چغندرقند به گیاهان زراعی دیگری چون اسفناج، بادمجان، پنبه، سیب زمینی، گوجه فرنگی، یونجه، كتان، كنجد، آفتابگردان، ذرت، لوبیا و بعضی از علف های هرز از قبیل پیچك، تاج خروس و هفت بند آسیب می رساند.
شخم عمیق زمین پس از برداشت محصول، از بین بردن علف های هرزی كه پناهگاه آفت هستند و سمپاشی مزرعه از روشهای كنترل و از بین بردن این آفت است.
همچنین بهترین زمان مبارزه علیه آفت كارادرینا هنگامی است كه آفت تخمریزی كرده و حتی مقداری از تخم ها باز و لاروها از آن خارج شده باشند، بنابراین از اواسط اردیبهشت ماه كه زمان بروز این آفت است، باید مزرعه به دقت بررسی شود.
به غیر از سموم كلره، سموم دیگری از جمله كاربامیل 85 درصد به میزان 3 كیلوگرم، فوزالن 35 درصد به میزان 3 لیتر و اتریمفوس 50 درصد به میزان 1 تا 5/1 لیتر در هكتار در 400 تا 800 لیتر آب قابل توصیه هستند.

نوشته شده توسط امین ساعی در  چهارشنبه 14 اردیبهشت 1384  و ساعت 02:05 ق.ظ

ویرایش شده در سه شنبه 11 مرداد 1384  و ساعت 11:08 ق.ظ

()  نظر